سيزدهم شعبان وارد مىشوند ، و يكسر به منزل مرحوم آيت الله زاده حائرى مىروند تا به معيت و همراهى ايشان خدمت آقا برسند . حقير خود حضور داشتم كه عصر روز سيزدهم ايشان با هيئت اعزامى خدمت آقا رسيدند ، و آقا را از وضعى كه پيش آمده مطلع ساختند . معلوم بود كه همه از اين جريان نگران و ناراحت شدند ، و خود آقا هم شايد از همه بيشتر خصوصاً چون وقت تنگ و فرصت براى اقدام كافى نبود . با اين حال ، آقا ، مرحوم حاج احمد خادمى را خواستند و امر كردند به هر شكل و هرطور است بايد به روى و شبانه با شاه ملاقات كنى و پيغام بسيار مؤكد مرا به او برسانى كه حتماً بايد شاه به عنوان خود در مجازات او تخفيف دهد ، و از اعدام او جلوگيرى نمايد . حاج احمد با پيغام شديد اللحن آقا فوراً به تهران حركت كرد ، اما پيش‌بينى مىشد كه مخصوصاً با نفوذى كه بهايىها در دربار دارند اقدام مؤثرى صورت‌پذير نيست ، زيرا اولًا ديدار با شاه در شب و ابلاغ پيام ، كار آسانى نيست ، و به عذرهاى متعدد قابل ردّ بود ، و ثانياً ممكن بود به ظاهر قبول